Voor elkaar!

De fiets­rou­te leidt door het bos. Aan het begin van het pad hangt een banner met de oproep: “Bescherm de jon­kies.” De prach­tige foto van een reekalfje met zijn moe­der bena­drukt de bood­schap. De tekst zet me aan het denken. Bescher­ming vraagt om samen­wer­king; met en voor elkaar. In dit geval van fietsend en wan­de­lend publiek. Datzelfde geldt ook als het over de opvoe­ding van kin­de­ren gaat.

Column van Mettie de Braal

Voor elkaar klinkt mis­schien triomfante­lijk. Alsof we de zaken eventjes hebben gefikst. Dat is nu net niet de bedoeling. Een kind is geen project, maar een gave van God. Geboren in het gezin dat ondanks alles wat er mis kan gaan, nog steeds de beste set­ting vormt om in op te groeien. Opvoe­den is een veelzij­dige, prach­tige taak. In ‘Wijs me de weg’ betoogt dr. W. ter Horst dat opvoe­ders schatbe­waar­der, tuinier, her­der, gids en pries­ter moeten zijn.

Schatbe­waar­der

De schatbe­waar­der biedt kin­de­ren fysieke en psy­chi­sche vei­lig­heid. De van God te leen gekregen schat moet gekoesterd, beschermd en in hun eigen­heid ge­res­pec­teerd wor­den. Daar­naast moeten kin­de­ren voldoende vei­lig­heid ervaren om de wereld te durven ont­dek­ken en te exploreren. Als tuinier hebben ouders de opdracht kin­de­ren en jon­ge­ren goed te ver­zorgen. Goede grond, op z’n tijd zon, voldoende water, genoeg mest en onkruid wie­den. Het is be­lang­rijk om dat ook let­ter­lijk te nemen door kin­de­ren zelf te laten tuinieren. In de optiek van ter Horst is ver­bon­den­heid met de schep­ping ook onder­deel van de vei­lig­heid die een kind nodig heeft. Een kind dat goed ver­zorgd wordt, ervaart geborgen­heid.

Herder

Het beeld van de opvoe­der als her­der refereert aan de Goede Herder. Een her­der hoedt zijn schapen en heeft hart voor zijn schapen. Ouders, opvoe­ders moeten een warm kloppend hart voor kin­de­ren en jon­ge­ren hebben. Laten we dat genoeg aan hen merken, of schiet het er in de hec­tiek van alle dag meer bij in dan we willen weten? Een her­der zoekt goed voedsel voor zijn schapen. Zo mogen ouders hun kin­de­ren voedsel voor het leven mee­ge­ven. Hen voe­den met het Woord van God. Hen brengen bij het Brood des levens en de Bron van levend Water.

Gids

Kin­de­ren leven onder voort­du­rende pres­ta­tiedruk. Ze moeten al heel jong ver­strek­kende keuzes maken. Daarin hebben ze ook een gids nodig. Iemand die de weg wijst. Ouders die lei­ding geven aan het gezin en de kaders uit­zet­ten. Die zeggen: “Zo zijn onze manieren en zo doen we dat in ons gezin.” Maar ook uit kunnen leggen waarom ze het zo doen. Dat betekent dat de opvoe­der als gids zich verdiept in de gedachte­we­reld van het kind, de jon­gere. Wat houdt hem bezig? Waar ligt haar in­te­res­se? Tijd is in deze priori­teit. Zijn we bereid onze opgedane levens­wijs­heid met hen te delen op een manier die bij hen landt? 

Pries­ter

De pries­ter geeft het voor­beeld in Bijbellezen, bid­den, het hou­den van stille tijd. En laat iets zien van opofferende liefde en ver­ge­vings­ge­zind­heid. Kin­de­ren mogen aan­spraak maken op aan­dacht en onvoor­waar­de­lijke liefde. Waarbij nee zeggen tegen zaken die niet goed zijn voor het kind omdat het tegen Gods wil en Zijn wet ingaat, ook een vorm van liefde is.

Kortom: opvoe­den is een verant­woor­de­lijke taak die, naast voort­du­rend gebed, ook een ge­za­men­lijke in­span­ning vraagt. Een gezegde luidt: “It takes a village to raise a child.” Er is een hechte ge­meen­schap nodig om een kind op te laten groeien. Dat betekent in een geïndividualiseerde samen­le­ving een forse uit­daging. Ie­der­een heeft de han­den vol. Families wonen meestal ver­der uit elkaar dan vroe­ger. Toch is het voor ouders be­lang­rijk om een gezond sociaal net­werk te hebben, waarop ze in tij­den van extra druk op de (gezins-)ketel terug kunnen vallen. Ter bescher­ming van de ‘jon­kies.’ Denk aan de rol van opa en oma, de buurt, de school en niet in de laatste plaats de ker­ke­lijke ge­meen­te. Velen zijn als ge­meen­telid getuige geweest van de doop van de kin­de­ren en jon­ge­ren van nu. Dat geeft een extra ver­plich­ting. Heb aan­dacht voor elkaar, geef om elkaar en leer van elkaar.

Het thema van De Week van het Gezin (9 t/m 16 mei) is dan ook: Voor Elkaar. De Week start op zater­dag 9 mei met een Gezins­dag in Avifauna. Tijdens de in­ter­ac­tie­ve ope­ning wor­den de ver­schil­lende gene­ra­ties voor het voetlicht gehaald.